Ik hoor het regelmatig om mij heen: ‘Het gaat erom dat je weet wie je bent in Christus!’
En ja, dat is een absolute waarheid. Ik betrap mij er zelf ook op dat het soms over mijn lippen komt. En dan denk ik later: Wat zeg ik nu eigenlijk precies tegen die ander? Wat bedoel ik hier echt mee?
Mijn intentie is om aanmoedigend en opbouwend te zijn, maar zeggen we het soms ook te snel? Hoor ik de ander echt?
Je identiteit vinden in Christus is een diepe en krachtige waarheid. Maar tegelijk merk ik dat deze woorden soms bijna een begrip of slogan kunnen worden, terwijl er voor zo veel mensen een hele zoektocht onder ligt.
Want wat betekent dat eigenlijk, leven vanuit je identiteit in Christus, wanneer gevoelens, pijn, afwijzing, angst of oude overtuigingen iets heel anders lijken te vertellen?
Soms weten we met ons hoofd precies wat waar is. We weten dat God zegt dat we geliefd zijn, aangenomen en waardevol. Maar ons hart mist daarin vaak nog de verbinding met die waarheid. En juist daar zit voor mij vaak het echte proces. Niet alleen in het kennen van waarheid, maar in het langzaam leren geloven ervan.
Identiteit in Christus gaat voor mij daarom niet over het ‘goed kunnen benoemen’ wie je bent. Het gaat over de weg van hoofd naar hart. Over steeds opnieuw leren kijken naar jezelf door Gods ogen, juist midden in je kwetsbaarheid, strijd of gebrokenheid.
En misschien is dat ook wel waarom dit onderwerp me zo raakt. Omdat ik geloof dat God ons niet uitnodigt om mooie christelijke woorden te herhalen, maar om stap voor stap geworteld te raken in Zijn waarheid. Om samen met Hem te ontdekken wie Hij is en van daaruit steeds meer te leren wie wij mogen zijn in Hem.
Een waarheid die dieper wil komen dan alleen ons verstand.
Reactie plaatsen
Reacties